ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ΣΧΟΛΕΙΑ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Στη Λάπηθο, την κωμόπολη της ομορφιάς, του πλούτου και της τέχνης, τα γράμματα πάντα ανθούσαν και πάντα έβρισκαν τροφούς και τροφοδότες.

Τα σκοτεινά και μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας, οι παπάδες και το κρυφό σκολειό έσπειραν το σπόρο της μάθησης και μόρφωσαν πολλούς Λαπηθιώτες.

Το τέλος του 19ου αιώνα, η Λάπηθος είχε δυο σχολεία για αγόρια.  Το ένα ήταν στην ενορία της Αγίας Παρασκευής και στεγαζόταν σε κάποιες αίθουσες της ομώνυμης εκκλησίας και το άλλο βρισκόταν στην κορυφή του βράχου, κοντά στο Δημαρχείο, στην τοποθεσία «Κάστρο» (εκεί που αργότερα κτίστηκε η Α΄ Αστική Σχολή).

Στις δυο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, λειτούργησε στις αίθουσες της εκκλησίας του Αποστόλου Λουκά, δημοτικό σχολείο για κορίτσια, με μικρό φυσικά αριθμό μαθητριών, γιατί τότε δύσκολα έστελλαν τα κορίτσια σχολείο.

Γύρω στο 1920, κτίστηκε στον αυλόγυρο της εκκλησίας της Αγίας Αναστασίας, πάνω στον άλλο αγέρωχο βράχο που δεσπόζει της περιοχής, σχολείο για κορίτσια που ονομάστηκε Το Παρθεναγωγείο της Λαπήθου.

Το παλιό κτίριο, απέναντι από το Δημαρχείο που ονομαζόταν σχολείο του Κάστρου,  αντικαταστάθηκε με ένα όμορφο κτίριο με έξι αίθουσες, διευθυντήριο και αίθουσα εκδηλώσεων με σκηνή,  η αυλαία της οποίας παρίστανε τον μπουρλοτιέρη Κανάρη να καίει τη ναυαρχίδα στη Χίο και ονομάστηκε Το Αρρεναγωγείο της Λαπήθου.

Και τα δύο σχολικά κτίρια ήταν πραγματικά στολίδια που φαίνονταν από όλα τα μέρη της Λαπήθου, αλλά και των γειτονικών χωριών γιατί κτισμένα στους πανύψηλους βράχους, επιβλητικά και πανέμορφα, δέσποζαν της περιοχής και επέβαλλαν την παρουσία τους μ΄ έναν ξεχωριστό τρόπο που επισφράγιζε το σκοπό της ίδρυσής τους,  αλλά και την ομορφιά της επιλογής του τόπου και του τρόπου κτισίματός τους.

Το 1944 – 45 τα δυο σχολεία δεν λειτουργούσαν πια σαν Αρρεναγωγείο και Παρθεναγωγείο χωριστά, αλλά έγιναν ένα μικτό σχολείο με τον ίδιο Διευθυντή.

Τη δεκαετία του 1950 – 60, τα σχολεία αυτά δεν αρκούσαν για τη στέγαση των μαθητών, έτσι άρχισαν να χρησιμοποιούνται οι αίθουσες του παλαιού Παρθεναγωγείου του Αποστόλου Λουκά και του Αρρεναγωγείου της Αγίας Παρασκευής.

Το 1961, τα παιδιά της ενορίας του Αγίου Θεοδώρου στεγάστηκαν στη Β΄ Αστική Λαπήθου – στο σπίτι του Νικόλα Μεταξά – ώσπου να τελειώσει το κτίριο του σχολείου και το 1963 το σχολείο της Αγίας Αναστασίας (που επιδιορθώθηκε και ανακαινίστηκε  (γιατί κάηκε την περίοδο του 1955 – 59) άρχισε να λειτουργεί σαν Γ΄ Αστική Λαπήθου.  Τα τρία δημοτικά σχολεία λειτούργησαν σαν ανεξάρτητα σχολεία το ένα από το άλλο, με δικό του διευθυντή το καθένα και ξεχωριστό προσωπικό.

Το 1965, επειδή μειώθηκε ο αριθμός των μαθητών, η Γ΄ Αστική Σχολή, έπαψε να λειτουργεί και μια αίθουσα του σχολείου εχρησιμοποιείτο για το μάθημα των Οικοκυρικών της Α΄ Αστικής, άλλη αίθουσα για Ξυλουργική και μια άλλη για Κοινοτικό Νηπιαγωγείο.

Το 1970 αποπερατώθηκε το κτίριο για τη Β΄ Αστική της ενορίας του Αγίου Θεοδώρου και λειτούργησε σαν ένα σύγχρονο και άνετο Δημοτικό Σχολείο στην περιοχή Αλώνια των Πλάκων.

Την τελευταία χρονιά που λειτούργησαν τα Δημοτικά Σχολεία της Λαπήθου 1973 – 74 είχαν το καθένα το δικό του επταμελές προσωπικό τόσον η Α΄ Αστική όσον και η Β΄ Αστική Λαπήθου.

Γ' Αστική Σχολή - Ενορία Αγίας Αναστασίας

B' Αστική Σχολή - Ενορία Άγίου Θεοδώρου

Α' Αστική Σχολή - Ενορία Αποστόλου Λουκά

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΑΠΗΘΟΥ

Το 1910 – 11 ήταν η πρώτη σχολική χρονιά που λειτούργησε η «Ανωτέρα Ελληνική σχολή Λαπήθου – Καραβά».

Η ίδρυση της Σχολής οφειλόταν στις προσπάθειες πνευματικών ανθρώπων και την καθοδήγηση του Μητροπολίτη Κυρηνείας Κύριλλου.

Στις 7 Ιουλίου 1910, με πρόσκληση του Μητροπολίτη Κύριλλου, οι κάτοικοι των δυο κωμοπόλεων συγκεντρώθηκαν και εξέλεξαν τους αντιπροσώπους τους.  Την επομένη, 8 Ιουλίου 1910, οι αντιπρόσωποι υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Κύριλλου συγκεντρώθηκαν στο Αρρεναγωγείο του Αποστόλου Λουκά και συνέταξαν το καταστατικό βάσει του οποίου θα λειτουργούσε η Σχολή.

Βασικές πρόνοιες του καταστατικού ήταν οι εξής:

  • Η σχολή να είναι τριτάξια.
     
  • Να διδάσκουν το λιγότερο τρεις καθηγητές ή δάσκαλοι. (ο Διευθυντής να είναι φιλόλογος ή θεολόγος – και ο ένας από τους καθηγητές – δασκάλους να έχει δίπλωμα Γεωργικής Σχολής).
     
  • Να διοικείται η Σχολή από επιτροπή 12 – 20 μελών (με ίσον αριθμό εκ Λαπήθου και Καραβά).
     
  • Η επιτροπή να εκλέγεται κατά πενταετία και σ΄ αυτή να προεδρεύει ο Μητροπολίτης Κυρηνείας ή αντιπρόσωπός του.


Πόροι θα είναι:

  • Οι συνδρομές της Μητρόπολης Κυρηνείας, των εκκλησιών Λαπήθου και Καραβά και των γειτονικών χωριών.
     
  • Τα εισιτήρια των μαθητών.
     
  • Συνδρομές ιδιωτών.
     
  • Το κτίριο θα ανεγερθεί σε πέντε χρόνια, σε τοποθεσία μεταξύ Λαπήθου – Καραβά και μέχρι τότε θα λειτουργεί εναλλακτικά μια χρονιά στη Λάπηθο και μια στον Καραβά.
     
  • Η Σχολή θ΄ αρχίσει να λειτουργεί από την προσεχή σχολική χρονιά (1910 – 11).

Η Σχολή λειτούργησε ομαλά μόνο δύο σχολικές χρονιές.  Το 1910 – 11 και 1911 – 12 με δέκα μαθητές την πρώτη χρονιά και 27 τη δεύτερη.  Στη Σχολή δίδαξαν ο Χριστόδουλος Ιερωνύμου και Νικόλας Ξενής.

Στις 26/06/1912, στο Μοναστήρι της Αχειροποιήτου, σε συνεδρία της επιτροπής της Σχολής, συνέβηκε ένα πολύ θλιβερό επεισόδιο που είχε σαν αποτέλεσμα τη διάλυσή της.  Όπως αναφέρεται στο ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΛΑΠΗΘΟΥ,  του Κώστα Κύρρη, μερικά από τα μέλη της επιτροπής του Καραβά,  απαίτησαν όπως η σχολή εδρεύει στον Καραβά μέχρι οικοδομήσεως του οικήματος και όχι εναλλάξ στη Λάπηθο και Καραβά, όπως καταγράφηκε στο καταστατικό της ίδρυσής της.

΄Ετσι από το 1912 ως το 1917 δεν έγινε προσπάθεια ανασύστασης της Σχολής.Το 1917 όμως, ο Χαρίτων Αθανασιάδης, (πρόεδρος ή γραμματέας της Σχολικής Επιτροπής Αγίου Λουκά), ανέλαβε την πρωτοβουλία για ανασύσταση Σχολαρχείου μόνο στη Λάπηθο.  Προσπάθησε ώστε οι Κάτω Ενορίες της Λαπήθου μαζί με τις Πάνω Ενορίες να συνεισφέρουν από κοινού για τη λειτουργία της σχολής.  Αυτό όμως δεν έγινε κατορθωτό.

΄Ετσι, ιδρύθηκε στις Κάτω Ενορίες, σαν προέκταση του δημοτικού σχολείου Αγίου Λουκά κατά δύο τάξεις η Ανώτερη Ελληνική Σχολή Λαπήθου.  Συμπαραστάτη στην ενέργεια αυτή ο Χαρίτων Αθανασιάδης είχε και το Α. Αράπη, ΄Ελληνα εκπαιδευτικό από την ΄Ηπειρο που υπηρετούσε στο γραφείο Παιδείας της αποικιοκρατίας σαν Επόπτης της Παιδείας.

Τη σχολική χρονιά 1917 – 18 στο δημοτικό σχολείο Αγίου Λουκά,  λειτούργησε η Α΄ τάξη Ανώτερης σχολής με δάσκαλο το Μενέλαο Πάροικο.

Το 1918 – 19 το Σχολαρχείο πια, λειτουργεί με δύο τάξεις και στεγάζεται κοντά στις Καμάρες (σε ιδιωτική κατοικία) και τη σχολική χρονιά 1920 – 21 μεταφέρεται στο ξενοδοχείο της Αγίας Αναστασίας με Διευθυντή το δάσκαλο Στυλιανό Κλυτίδη από την Τσακίστρα.   Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής ήταν ο εμπνευστής της επανασύστασης της Σχολής, Χαρίτων Αθανασιάδης (παλαιός δάσκαλος και δήμαρχος αργότερα Λαπήθου).

Το 1923 επιτυγχάνεται η ενότητα και των έξι ενοριών της Λαπήθου για την καλύτερη λειτουργία της σχολής τόσον οικονομικής όσον και άλλης φύσης.  Με πρόσκληση του Μητροπολίτη Κυρηνείας Μακαρίου, οι έξι ενορίες συνήλθαν και εξέλεξαν την Εφορεία της Ανωτέρας Ελληνικής

Σχολής Λαπήθου για μια τριετία που ήταν:
1. Χαρίτων Αθανασιάδης 
2. Ι. Κωνσταντινίδης
3. N. K. Πύργος
4. Κώστας Χριστοδουλάκης
5. Ευθύβουλος Παρασκευαϊδης
6. Πολύδωρος Κωνσταντίνου
7. Αρτ. Χρ. Προεστός

Η κοινότητα Καραβά δεν μετείχε στη νέα πρωτοβουλία, παρ΄ όλον που φοιτούσαν στη σχολή μαθητές και από τον Καραβά.

Η Σχολή τώρα λειτουργεί με πιο οργανωμένη διοίκηση και η προσφορά της ήταν  μεγάλη εφ΄ όσον και το επίπεδο της Σχολής συνεχώς καλυτερεύει και η Σχολική Εφορεία προσπαθεί να διορίζει Λαπηθιώτες και Καραβιώτες δασκάλους σαν καθηγητές της Σχολής, εφαρμόζοντας την πολιτική  της αυτάρκειας με ντόπιους αδιόριστους δασκάλους.

Στη Σχολή δίδαξαν ως το 1933, οι εξής:
1921 – 1923  :  Κώστας Καπλάνης – Διευθυντής

1923 – 1924  :  Κυριάκος Κακουλλής – Βοηθός

1924 – 1925  :  Κυριάκος Κακουλλής – Διευθυντής
                         Χαρίτων Δ. Κυριακίδης

1926 – 1927  :  Χαρίτων Δ. Κυριακίδης – Διευθυντής
                         Φιλάρετος Αργυρίδης

1927 – 1929  :  Αθανάσιος Δ. Κυριακιδης 
                         Νικόλαος Δ. Κάντης

1929 – 1932  :  Κώστας Καπλάνης
                         Χαράλαμπος Κατσαρίδης (1929 – 1930)
                         Νικόλαος Δ. Κάντης ( 1930 – 1932)

1932 – 1933  :  Σάββας Ιωακείμ
                         Νικόλαος Δ. Κάντης

Τη σχολική χρονιά 1933 – 34 η Σχολή λειτουργεί με ακόμα μια τάξη, τη Γ΄.  Διδάσκουν: 

Νικόλαος Δ. Κάντης, Χαράλαμπος Κατσαρής και Χ. Π. Εξαδάκτυλος.

Όταν το 1938 προστέθηκε και η Δ΄ τάξη η Σχολή μετονομάζεται Ημιγυμνάσιο Λαπήθου.

Πρόεδροι της Σχολικής Εφορείας ως το 1938 ήταν:
1.  Ευθύβουλος Παρασκευαϊδης : 1923 – 1925
2.  Χαρίτων Αθανασιάδης : 1925 – 1926, 1927 – 1932
3.  Νικόλαος Πύργος : 1926 – 1929, 1932 – 1935
4.  Δημοσθένης Καλλιάδης : 1935 – 1938

Από το 1938 – 1961 πρόεδρος της Σχολικής Εφορίας ήταν ο Σάββας Χριστοφίδης.

Από το 1940 αρχίζουν οι προσπάθειες για ανέγερση σχολικού κτιρίου.  Γίνονται έρανοι μεταξύ των κατοίκων της περιοχής αλλά και εισφορές από ομογενείς του εξωτερικού,  κυρίως στην Ελλάδα και την ευθύνη του εράνου ανέλαβε η Ρεβέκκα Πολυμέρου αδερφή του Στρατηγού Τσαγγαρίδη γι΄ αυτό και στο Γυμνάσιο η αίθουσα τελετών ονομάστηκε Τσαγγαρίδειος Αίθουσα.

Το 1943 το κτίριο στεγάζει για πρώτη φορά μαθητές στις αίθουσές του.
Το 1949 λειτουργεί  Ε΄ τάξη και το 1950  Στ΄, οπότε και ονομάζεται Ελληνικό Γυμνάσιο Λαπήθου.

Το 1956 οι ΄Αγγλοι αποικιοκράτες, αρνούνται άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος σε καθηγητές από την Ελλάδα και το Γυμνάσιο λειτουργεί και με απογευματινά μαθήματα ώστε να μπορούν να έρχονται για να διδάξουν Κύπριοι καθηγητές από το Γυμνάσιο της Κερύνειας.

Μετά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας το 1960, συμπληρώνεται το κτίριο και το 1965 – 1966 προστίθεται νέα πτέρυγα Πρακτικού.  Το 1972 – 1973 αίθουσες ξυλουργικής και μεταλλοτεχνίας και το 1974 έχει 18 αίθουσες διδασκαλίας, τρεις ειδικές αίθουσες (Τέχνης, Μουσικής, Φυσικής), τέσσερα εργαστήρια (Φυσικής, Χημείας, Ξυλουργικής, Οικοκυρικών) τέσσερα Γραφεία, Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, Βιβλιοθήκη και Αίθουσα Τελετών ( η Τσαγγαρίδειος Αίθουσα).

Το Γυμνάσιο είχε φιλαρμονική ορχήστρα και πρωτοστατούσε στις Εθνικές Γιορτές, στις παρελάσεις και σε άλλες εκδηλώσεις.

Μετά το 1961 ως το 1974, Πρόεδροι της Σχολικής Εφορείας, διετέλεσαν:
Φειδίας Παρασκευαϊδης
Κώστας Ταλιαδώρος
Γιώργιος Καζέλης

Μετά το 1933   Διευθυντές  - Γυμνασιάρχες, διετέλεσαν:

1933 – 1935:   Νικόλαος Κάντης 

1935 – 1937 :   Πάνος Μέσης 

1937 – 1938 :   Γεώργιος Μουρούζης

1938 – 1942 :   Πραξιτέλης Γεωργίου

1942 – 1946 :   Κώστας ΧΨάλτης

1946 – 1950 :   Αθανάσιος Χιωτέλης

1950 – 1951:   Βασίλειος Λίβας

1951 – 1953 :   Γεώργιος Λυσίκατος

1953 – 1954 :   Σταύρος Καψαμπέλης

1954 – 1956 :   Νικόλαος Πιζάνιας

1956 – 1957 :   Ι. Καραγιαννάκης

1957 – 1958 :   Χριστ. Παπαϊωάννου

1958 – 1959 :   Κλεάνθης Γεωργιάδης

1959 – 1961 :   Νικόλαος Μπιζάνιας

1961 – 1962 :   Αθανάσιος Χιωτέλης

1962 – 1963 :   Τάσος Αναστασιάδης

1963 – 1969 :   Κώστας Καραγιάννης

1969 – 1970 :   Χρύσανθος Κυπριανού

1970 – 1972 :   Γεώργιος Προδρόμου

1972 – 1973 :   Παύλος Χ΄ Μιχαήλ

1973 – 1974:   Φρόσω Μουρούζη

 

 

Νότια Όψη Γυμνασίου Λαπήθου Το Ελληνικό Γυμνάσιο Λαπήθου το 1974


Το Ελληνικό Γυμνάσιο Λαπήθου, ήταν λαμπερός φάρος που φώτισε με γνώσεις και αρετές πολλές γενιές όχι μόνο στη κωμόπολη Λαπήθου, αλλά και τον Καραβά και τα γειτονικά χωριά Βασίλειας,  ΄Ορκας, Πάναγρα, Λιβερά, Σύσκληπο, Μότιδες, Κοντεμένο κ.α.

Oι καλλιτεχνικές γιορτές στις εθνικές επετείους, τ΄ ανθεστήρια, οι χοροί οι θεατρικές παραστάσεις, οι παρελάσεις, συγκινούσαν και αποτύπωναν στη καρδιά, σημάδια ανεξίτηλα στο χρόνο.

Τώρα στέκει λυπημένο και βουβό από ελληνικές φωνές και τραγούδια.  Καρτερά να γυρίσουν και να το ελευθερώσουν αυτοί στους οποίους ανήκει, καρτερά του Λαπηθιώτες να το γεμίσουν πάλι ελληνικά βιβλία και μαθητές που θα ζουν ελεύθεροι στον τόπο τους, στη γη τους, στην ελληνική Λάπηθο τους.
ΣΧΟΛΗ ΛΑΜΠΟΥΣΑΣ

(Αναμορφωτική Σχολή Λαπήθου)
Το φθινόπωρο του 1943, λειτούργησε η Αναμορφωτική Σχολή Λαπήθου, ύστερα από απόφαση της αποικιοκρατικής Αγγλικής Κυβέρνησης, που ήθελε τη μετακίνηση των νεαρών τροφίμων των φυλακών σε ξεχωριστό ίδρυμα απ΄ εκείνο των φυλακών της Αθαλάσσας, ώστε να τυγχάνουν εκπαίδευσης και καθοδήγησης παρά τιμωρίας.

Η στέγαση έγινε στο παραθαλάσσιο ξενοδοχείο Ταλιαδώρου πολύ κοντά στην Ασπρόβρυση και το μοναστήρι της Αχειροποιήτου.  Πρώτος Διευθυντής της Σχολής ήταν ο Ευριπίδης Ιακώβου και Βοηθός Διευθυντής ο Δημήτρης Παπαδόπουλος.

Στη Σχολή στεγάζονταν και τρόφιμοι από την Τουρκοκυπριακή Κοινότητα γι΄ αυτό και το προσωπικό ήταν μικτό.  Τα παιδιά ανάπτυσσαν μεταξύ τους καλές σχέσεις φιλίας και συνεργασίας και ουδέποτε υπήρξαν προβλήματα μεταξύ τους είτε των παιδιών είτε του προσωπικού.

Μέχρι το 1946 η λειτουργία της Σχολής ήταν πειραματική γιατί πολλοί ήταν εκείνοι που αμφέβαλλαν για την επιτυχία αυτού του ανοιχτού ιδρύματος με ειδικούς νόμους και κανονισμούς λειτουργίας.  ΄Υστερα από την τριετή επιτυχημένη λειτουργία, το 1949 εγκρίνεται ο πρώτος προϋπολογισμός ανάπτυξης κα αρχίζει η οικοδομική και άλλη ανάπτυξη.

Η άγρια περιοχή των 100 στρεμμάτων, άγονη και τραχιά, μετατρέπεται σε τριάντα χρόνια (ως το 1974) σ΄ ένα κηπευτικό παράδεισο και οικοδομικό συγκρότημα με κοιτώνες,  αίθουσες αναψυχής, εργαστήρια, αίθουσα γυμναστικής, σπίτια για το προσωπικό,  γήπεδα ποδοσφαίρου, καλαθόσφαιρας, πετόσφαιρας, μικρό νοσοκομείο, κ.α.  Φυτεύονται οπωροφόρα, δασικά και καλλωπιστικά δέντρα και το όλον ίδρυμα μετατρέπεται σε μια μικρή κοινότητα με όλες τις ανέσεις και τα  μέσα για προσφορά αγάπης, φροντίδας, προστασίας αλλά και εκπαίδευσης,  που παράλληλα με τα προγράμματα τεχνικής εκπαίδευσης βοηθούν ώστε τα δύσκολα αυτά παιδιά,  να προετοιμαστούν για τίμια ομαλή ζωή στην κοινωνία.


Η συμμετοχή της Σχολής σε αθλητικές καλλιτεχνικές και κοινωνικές δραστηριότητες τόσο στη Λάπηθο όσο και στον Καραβά αλλά και ευρύτερα στην επαρχία της Κερύνειας, ήταν ένα σημαντικό επίτευγμα.

Η παρουσία της Σχολής στους γιορτασμούς του Κατακλυσμού που γίνονταν κάθε χρόνο στο λιμανάκι της Λάμπουσας, ήταν εντυπωσιακή, τόσο στην οργάνωση όσο και στην πολυμελή αντιπροσώπευση.

Η Σχολή ήταν το κέντρο του προσκοπικού κινήματος της Επαρχίας.
Η ποδοσφαιρική ομάδα της Σχολής σχεδόν πάντα κέρδιζε το κύπελλο ήθους, κάτι που έκανε τα παιδιά να νιώθουν  περήφανα.

Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ήταν μεγάλος φίλος της Σχολής και κάθε Χριστούγεννα την επισκεπτόταν προσφέροντας δώρα σ΄ όλα τα παιδιά αλλά και συμβουλές.

Τη λειτουργία της Σχολής διέκοψε η τουρκική εισβολή το 1974 και τα 40 περίπου παιδιά μεταφέρθηκαν σε ασφαλές μέρος μέχρι που ενώθηκαν με τις οικογένειές τους.

Το 1979 η Σχολή επαναλειτούργησε στα Πολεμίδια με βοήθεια της Υπηρεσίας του Υπάτου Αρμοστή για τους πρόσφυγες των Ηνωμένων Εθνών.

Το 1986 η σχολή έκλεισε γιατί η φιλοσοφία για τη μεταχείριση προβληματικών παιδιών άλλαξε και έγινε αντί – ιδρυματική.

Η λειτουργία της Αναμορφωτικής Σχολής Λαπήθου και αργότερα Λαμπούσης, προσφερόταν για να εξυπηρετεί κοινωνικές ανάγκες και βοήθεια στον άνθρωπο για σωστή ένταξη στην κοινωνία  σύμφωνα με τις φιλοσοφίες και της ανάγκες μιας εποχής.

Τα παιδιά που φοίτησαν στη Σχολή βοηθήθηκαν και ανάπτυξαν μεταξύ τους σχέσεις υγιείς και συναδελφικές και όσο λειτουργούσε η Αναμορφωτική Σχολή Λαπήθου, συνέβαλλε ώστε η κοινωνία να γίνεται καλύτερη.

 

Βόρεια Όψη Σχολής Λάμπουσας

 

Ο πρόεδρος Μακάριος επισκέπτεται την
Αναμορφωτική Σχολή Λάμπουσας

Contact our department